آخرین نمایشی که داریوش فرهنگ به روی صحنه برد "دایره گچی قفقازی" بود که 30 سال پیش آن را اجرا کرد . بعد از گذشت این سالها داریوش فرهنگ دوباره به تئاتر بازگشته و این بار هم با نمایشنامه برشت.

به گزارش شبکه ایران، برشت نمایشنامه نویسی است که اکثر نمایشنامه هایش سویه های اجتماعی دارد و به انتقاد از رفتارهای زندگی انسانهایی که درگیر جهل های فرهنگی و اجتماعی هستند، می پردازد.

نمایشنامه " گالیله " درباره زندگی گالیله است، زندگی ای که برای یک درام ارسطویی می تواند یک تراژدی قهرمانانه باشد ولی برای تئاتر اپیک برشت این طور نیست . در نمایشنامه های برشت خبری از قهرمان نیست و این به دلیل اعتقاد اوست که حتی از زبان گالیله در نمایشنامه گفته می شود : بیچاره ملتی که نیازمند قهرمان است .

برای همین، گالیله در نمایشنامه برشت مانند قهرمانان تصویر نشده است و او مانند یک انسان عادی زندگی می کند که حتی گاهی دروغ می گوید و کلاهبرداری می کند. گالیله قهرمان نیست و فقط یک دانشمند است ، دانشمندی که یک کشف علمی دارد و بقیه آن را نمی دانند ، او نجوم ارسطویی را قبول ندارد و می گوید زمین به دور خورشید می گردد، تفاوت او در همین است و در موارد دیگر زندگیش تفاوتی با دیگران ندارد و مانند همه رفتار می کند.

پس گالیله را به عنوان یک قهرمان نمی توانیم ببینیم و او یک فقط شخصیت محوری این نمایشنامه است که وقایعی در زندگیش اتفاق می افتد.

در نمایش داریوش فرهنگ فارغ از اینکه آیا این تحلیل به درستی نشان داده شده یا نه ، از بازی امین تارخ می توان فهمید که او شخصیتی قهرمانی را تصویر نمیکند و دنبال همان برداشت برشت از شخصیت گالیله است .

نمایش گالیله بسیار کوتاه و صحنه های زیادی از آن حذف شده است هر چند این اتفاق باید می افتاد چون اجرای کامل نمایشنامه برشت بسیار طولانی خواهد شد اما در این کوتاه شدن سیر رسیدن گالیله به دادگاه و محکوم شدنش و توبه او آنقدر سریع اتفاق می افتد که مخاطب از همراهی با آن باز می ماند .

این که مخاطب از هم ذات پنداری با گالیله دور می شود هر چند از ویژگی فاصله گذاری در تئاتر اپیک است ولی در این نمایش بر اساس تکنیک صورت نمی گیرد بلکه بر اساس میزانسن ها و بازی ناشیانه بعضی از بازیگران و سرعت رسیدن به انتها به صورت ناخودآگاه اتفاق میافتد.

منظور از سرعت این نیست که باید زمان نمایش طولانی تر می شد بلکه منظور عدم پرداخت درست به ماجراست که حتی در زمانی کوتاه تر از این نمایش هم قابل نمایان شدن می باشد .

از حیث کارگردانی اشکالات فراوانی به داریوش فرهنگ وارد است زیرا میزانسن هایی که برای صحنه اش در نظر گرفته از میزانسن های منسوخ شده و بسیار کلیشه ای تئاتر است . مخصوصا بازی همسرایان از این جنس میزانسن هاست .

در طراحی صحنه نیز عنصر خلاقانه ای دیده نمی شود و حضور آن تعداد زیاد از درهای متحرک ، بعد از گذشت چند صحنه بسیار زاید و حتی آزار دهنده است .

بازی امین تارخ در این نمایش کاملا دچار فراز و فرود است و در صحنه هایی بسیاز زیبا و در صحنه هایی بسیار تصنعی است مخصوصا در جاهایی که از صداسازی برای پیر نشان دادن خود استفاده می کند.

در کل نمایش گالیله داریوش فرهنگ نشان می دهد که او در این سی سال دوری از تئاتر هنوز دیدش به تئاتر کهنه مانده است چون جنس اجرا ، میزانسن ها ، دکور و ... کهنه و کلیشه ای به نظر می آید.